Van hot naar her

Veertien collega’s werken samen in 15 gemeenten. Ze bouwen een dienstverlening uit die in ziekenhuizen niet langer kan of niet langer voorzien is. Ze komen aan huis. Ze hebben allemaal het statuut van zelfstandige. De administratieve papiermolen draait rond dankzij een extra administratieve kracht die hiermee full time bezig is. Hans coördineert, vernieuwt en versterkt de dienst.

Wat doen jullie precies?

Elk van ons gaat op stap om mensen medisch te ondersteunen. Verbanden verversen, pilletjes klaarzetten, spuitjes geven. Heel divers. Er is niet veel tijd om dit allemaal te doen. De overheid betaalt een vast bedrag per prestatie. Willen we onze boterham verdienen, dan moeten we veel presteren. We komen heel veel verschillende situaties tegen. We zien veel, we horen veel.

Horen, zien en zwijgen”?

Ja, natuurlijk hangen we niets aan de grote klok. We respecteren de privacy. We hebben een geheimhoudingsplicht. Ons beroep is hierop gebaseerd. Toch zijn er situaties die niet langer verborgen kunnen blijven.

Welke dan?

Het gebeurt dat een echtpaar er niet meer toe komt om samen een beslissing te nemen. Gewoon, je voelt dat wanneer alles geblokkeerd is in het gezin. Dit moet niet altijd tot ruzie leiden. Geen beslissingen nemen is verlammend. Op een land- of tuinbouwbedrijf is dit dagelijks nodig. Nieuwe uitdagingen komen en gaan. Er tijdig bijzijn is de boodschap. Dit is niet gemakkelijk. Om dit te kunnen moeten boer en boerin samen sterk staan. Is dit niet zo, dan zijn slaande deuren het minste dat je hoort. Erger is het als je helemaal niets meer hoort. Als thuisverzorger sta je daar dan met je nieuw verband op die oude wonde.

Kun je wel meer doen?

Door ons samenwerkingsverband kunnen tijd vrijmaken voor een extra bezoek. We springen dan op een afgesproken moment even binnen. We helpen boer en boerin de angst te overwinnen om een beslissing te nemen. We zoeken mee wat hen tegenhoudt om te beslissen. We selecteren mee wat wel en wat niet haalbaar is. Stap voor stap gaan we mee.

Zijn jullie dan psychologen?

Ja, ik en mijn echtgenote wel. Maar een begripvol gesprek kan al veel doen. Ik ben geen boerenzoon, maar ik heb in mijn jeugd genoeg op een landbouwbedrijf meegewerkt om te weten hoe de vork in de steel zit. Nochtans ook dat is niet de voorwaarde voor een gesprek dat blijft duren. Interesse hebben en interesse tonen houdt het wederzijds vertrouwen op het juiste niveau.
Als ik wil helpen in een situatie waar de fles overal verborgen is maar altijd grijp klaar staat dan is de afkickfase niet in vijf dagen rond.  Het gaat dan vaak over het terugvinden van waardigheid en van respect bij kopers en bij collega’s. Dat is een werk van lange adem. Maar wie het probleem erkent weet vlugger de oplossing te vinden. Ik probeer dan het mandaat te krijgen om mee te mogen stappen op dat moeilijke pad.

Hoe komen jullie bij die moeilijke klanten?

De huisdokter of de ziekenhuisdokter belt ons op. Geregeld vraagt de arts dan om samen op huisbezoek te gaan maar vaak nemen we zelf contact op met de betrokkene. De meeste dokters zijn voorstander met die extra hulp in de behandeling en samenwerking.
Met ons team maken wij ons ook bekend bij de dokters en bij hulpverleningsdiensten. Ook poetsdiensten of medewerkers van het Sociaal Huis weten ons te vinden. We zouden niets liever hebben dat ook landbouworganisaties weten dat we bestaan.

Hoe kan die laatste dan helpen?

De thuissituatie van de patiënt is zo belangrijk. De familie, de vrienden en kennissen, de vertrouwelingen zoals een veearts of een boekhouder, spelen een heel belangrijke rol. Het is het netwerk rond de patiënt dat gemobiliseerd moet worden. Velen willen helpen en dit is een goeie zaak. Maar ieder heeft zo zijn eigen waarheid over een oplossing. Soms zijn er tegengestelde adviezen. Hier is coaching nodig. Ook dat doen we. Soms brengen we alle dichtbetrokkenen rond de keukentafel.  Samen beseffen dat de koppigheid van broer of zus niet altijd de enige oorzaak is van alle onheil. We gaan mee in de realisatie van een stappenplan dat de patiënt zelf bepaalt. Maar nietsdoen aan zijn manke situatie is geen optie.

En het Vlaamse beleid?

Ook bij de Vlaamse overheid groeit het besef dat genezing niet altijd vanuit een ziekenhuisbed kan gebeuren. De ziekenhuiswereld moet de budgetten te herschikken. Dat is een lastige opdracht. Maar de bevoegde ministers Vandeurzen en De Block zijn vastbesloten om de welzijns- en gezondheidszorg aan te passen aan de noden van deze tijd. Onder andere in eerstelijnszones moeten de problemen in een vroeg stadium naar boven komen. De zoektocht naar haalbare oplossingen zal meer gecoördineerd verlopen. Thuiszorgdiensten winnen aan belang, ook voor de taak als coördinator in de hulpverlening. Dat hoop ik toch.

Is een goede erfbetreder een goede hulpverlener?

Indien je een klant bezoekt om zaken mee te doen, wil je een vitale bedrijfsleider waar je een vlot gesprek mee kan voeren.
Indien je een klant bezoekt voor advies of controle, wil je een gesprekspartner die oor heeft voor jouw verhaal en je opdracht.
Als erfbetreder heb je er alle belang bij om boeren en tuinders met vraag, twijfel of probleem zo spoedig mogelijk terug op weg te helpen.